Home

1e emotionele en mentale hulp bij scheiding

Met een steen in je maag sleep je jezelf de dag door.
Iedere keer zie je in gedachten dat moment voor je waarop je man definitief vertrok. Jij stond samen met de kinderen voor het raam en hij reed onzeker zwaaiend de straat uit.   

Het pijnlijke besef dat je alleen verder moet kwam ineens keihard binnen. Niet meer zijn kleren in jullie kast, geen spullen meer van hem die overal rondzwerven (waar je altijd kwaad om werd).

De veilige haven van jullie gezin is er niet meer.
Je staat er helemaal alleen voor. Je voelt je verdrietig, angstig en eenzaam. Door al door elkaar lopende gevoelens ervaar je het als een emotionele rollercoaster.

Naast de pijn voel je ook veel boosheid want je wilde helemaal niet uit elkaar en je kinderen hebben hier ook niet om gevraagd.  Het liefst schreeuw je het uit maar je houdt je in voor de kinderen.

De buitenwereld ziet daar niets van want je voelt wellicht schaamte over je scheiding en vindt het lastig het te delen met mensen. Bovendien kennen ze jou als de altijd sterke en stoere vrouw die zich met gemak door lastige periodes slaat. Al jouw pijn en onzekerheden deel je alleen met een paar vriendinnen.

Herken je dit?

>De kinderen zijn in het weekend bij hun vader en jij zit alleen op de bank. Terwijl zij het iedere week gezellig maken sleep jij je door die 2 vrije dagen heen. Allebei langs de lijn van het sportveld staan voelt akward dus dat doe je maar niet meer. En waar je voorheen lekker samen genoot van een zondags ontbijtje op bed, draai je je nu nog maar eens om en hoopt dat de dag zo sneller voorbij gaat. Alleen zijn is zó niet jouw ding.

>Je ziet jezelf in de spiegel en wordt verdrietig van de depri blik in je ogen. De moed zakt je in de schoenen. Je hebt totaal geen zin en vertrouwen om dingen te ondernemen. Om maar niks te hoeven voelen blijf je het liefst de hele dag in je huispak op de bank liggen om stom te netflixen.

>Sommige vrienden begrijpen er niks van dat je nog steeds zo verdrietig en lusteloos bent en willen je graag helpen: “Je moet erop uit, lekker onder de mensen komen, of gaan daten”. Snappen ze dan niet dat jij daar nog helemaal niet aan toe bent? Je vindt het lastig daar iets van te zeggen want jij weet eigenlijk helemaal niet wat je zelf wilt.

>Je was ooit heel ambitieus, maar door je gezin op 1 te zetten heb je nu een carrière-gat in je cv. Je voelt je super onzeker over jezelf omdat je voor je gevoel stil bent blijven staan in je ontwikkeling. En nu moet je ineens aan de bak. Hoe ga je jezelf ‘verkopen’ terwijl je zelfvertrouwen naar niveau 0 is gedaald. Je moet iets vinden om genoeg geld mee te verdienen want de alimentatie duurt niet eeuwig.

 >De momenten dat je ex de kinderen komt halen of brengen, triggeren je iedere keer. Het voelt super ongemakkelijk. Op deze manier vind je het lastig om los te komen van hem. Tegelijkertijd zou je stiekem best graag willen gaan daten maar dat durf je nog niet aan.

Tegelijkertijd weet je, dat als je zo doorgaat  je over vijf jaar nog steeds alleen op de bank zit en je dan een zure vrouw bent die alleen maar verbitterd achterom kijkt. 

Niet echt aantrekkelijk voor een nieuwe liefde. 
Je vrienden zijn er ook klaar mee en hebben je één voor één laten vallen. 
Zelfs je kinderen zijn liever bij papa want ‘daar is het veel gezelliger’.

Dat wil je toch niet?

Boek nu een gratis doorbreeksessie van een half uur waarin jij je verhaal kan doen en ik je 2 tips geeft waarmee je meteen geholpen bent om meer rust te creëren in deze emotionele tijd.
Stuur me een bericht via Whatsapp op nummer 0651379749
en ik neem binnen 12 uur contact met je op.

Zit je in een emotionele rollercoaster net na je scheiding?

Dan kan ik me voorstellen dat je hulp wilt, het liefst nu.

Dat kan?

Boek hier een “Spit-it-out-call” met mij, en spreek je uit tegen mij. Dan geef ik je mijn luisterend oor en twee tips die je direct kunt toepassen om meer rust in je hoofd te creëren.

See you soon.

Over mij

Maie-Chantal in gesprek

“Ik weet niet wat ik erger vond om te horen: dat hij verliefd was op iemand anders, of dat het ‘op’ was.”

Van die laatste opmerking raakte ik in paniek, dat klonk heel definitief. Hoezo kon het zomaar ineens op zijn na 26 jaar relatie?

We hadden zoveel meegemaakt in die tijd samen.
We hadden een hele leuke studententijd gehad, samen en apart. We woonden op 500 m van elkaar in Amsterdam en kwamen elkaar soms tegen ‘s avonds laat op straat omdat we allebei bedacht hadden dat we bij elkaar wilden slapen.

We begonnen na onze studie aan onze carrière en gingen samenwonen in mijn appartement aan de P.C. Hooftstraat. Na 8 jaar voelden we dat we wilden trouwen en werd ik heel romantisch in een vliegtuigje ten huwelijk gevraagd.
We hadden een prachtige huwelijksdag met al onze familie en vrienden, vonden vlak daarna ons droomhuis in Bergen, waar hij opgegroeid was en we allebei graag wilden wonen.
In 1997 werd onze relatie bezegeld met de onverwachte komst van een tweeling. We konden ons geluk niet op.

Natuurlijk was dat ook even schakelen: Ik raakte mijn inkoop baan kwijt en kon niet meer terugkeren in zo’n zware baan omdat ik ineens twee te vroeg geboren baby’s had die in het begin 24/7 verzorging nodig hadden. Daarnaast had ik chronische rugpijn ontwikkeld. Maar de meisje groeiden heel gezond en blij op en dat maakte het fulltime moederen het meer dan waard. Overall een lekker en happy leven.

Tot dat moment in januari 2012 waarop mijn man zei dat hij met me wilde praten en me vertelde dat het op was. Ik was in shock, en tegelijkertijd zo in paniek dat ik het huis uitrende. Om me na tien minuten rennen te realiseren dat ik geen idee had waarheen ik wilde vluchten. Ik heb de hele nacht wakker gelegen op de bank beneden, me alleen maar afgevraagd waar het mis was gegaan.
Wat had ik over het hoofd gezien?

We hebben nog van alles geprobeerd, van tijdelijk uit elkaar gaan tot relatietherapie maar er was geen weg terug. Hij voelde niks meer voor mij en hij was verliefd op een ander, twee dingen die niet samengaan.
Nadat we van de laatste gezinsvakantie terugkwamen, en we weer een slapeloze nacht hadden, besloot hij weg te gaan.

Toen kwam de tweede shock en het enige wat mijn dochters (van inmiddels 15) en ik wilden was de pijn niet te hoeven voelen.
We besloten een ‘Harry Potter-marathon’ te gaan doen. Een vriendinnetje van de meiden kwam langs met heel veel pitty food en we hebben de hele dag en nacht op de bank doorgebracht, met snoep, chips en cola.

Na een paar weken van shock, ontkenning en verdriet realiseerde ik me dat ik verder moest, ook voor mijn dochters.

Ik ging in de overlevingsstand en leefde heel verbeten:  ik zou het gaan redden alleen, tanden op elkaar en door.

Ik vertelde iedereen heel stoer dat in het Chinese teken voor crisis ook het woord kans staat en dat ik er beter uit zou komen. Veel mensen die hetzelfde hadden meegemaakt waarschuwden me dat het minstens 7 jaar zou kosten om er over heen te komen. Ik legde dat meteen naast me neer,  dat ging ik zeker niet doen; 7 jaar van mijn leven ‘verspillen’.

Vol goede moed startte ik met mijn leven als single mom van twee puberdochters. Voor mijn gevoel lag alles weer open en waren er kansen genoeg.

Totdat anderhalf jaar na de scheiding  een dierbare vriend heel onverwacht overleed.
Dat was de druppel:

Ik stortte na een lange tijd van sterk en stoer doen in een depressie. Ik wist dat ik zo niet verder kon en zocht hulp. Vanaf dat moment zat ik iedere week bij mijn peut want ik voelde me ‘lost’.

Wat was ik blij met haar hulp en het feit dat ze me wakker schudde.
Het was normaal om me zo te voelen, ik had een groot verlies geleden.
Ik was niet alleen mijn man kwijt geraakt maar ook mijn gezin en alles waar ik heel veel waarde aan hechtte. En door het plotselinge verlies van mijn vriend werd dat alles aangeraakt en kon ik het niet meer verstoppen.

Ik had zo lang geprobeerd mijn verdriet en boosheid weg te drukken dat het als een boemerang terug kwam en het er uit moest. 

Toen ik besloot “ik ben helemaal klaar met altijd de sterke vrouw zijn”, gingen de sluizen open.

Ik heb zoveel gehuild en gepraat; heerlijk was het om het eindelijk te mogen uiten.
Had ik maar eerder geweten dat het normaal is om door een periode van rouw te gaan. Ik dacht altijd dat rouw ‘hoorde’ bij verlies van een dierbare door de dood, maar niets was minder waar.

En ik dacht dat mensen me zouden veroordelen als ik zielig en sneu ging doen omdat ik verlaten was. Ik wilde echt geen watje gevonden worden. Terwijl door te accepteren dat ik tijd mocht nemen voor mijn verdriet was ik juist geen ‘slachtoffer’ van de scheiding. Het betekende dat ik mezelf op 1 kon zetten en goed voor mezelf ging zorgen. Zodat ik er ook voor mijn kinderen helemaal kon zijn.

Vanaf het moment dat ik ging leven vanuit mijn gevoel en wat goed was voor mij, ging het snel een stuk beter met me. Het was een verademing te voelen dat ik best mocht leunen op andere mensen zonder dat ik zielig en sneu gevonden werd. Mijn dierbaren vonden het juist fijn dat ik om hulp vroeg en eindelijk voor mezelf koos.

Mijn visie is dat als ik moet kiezen tussen ‘slachtoffer van de situatie blijven’ of ‘de touwtjes zelf in handen nemen’, ik nu altijd kies voor het laatste. En niet dat ik alles zelf en alleen hoef te doen maar ik sta voor mezelf en voor wat ik nodig heb. Ik heb concessieloos voor mijn eigen vuur en leven gekozen en het voelt heerlijk.

Ondertussen heb ik veel tijd en geld geïnvesteerd om te staan waar ik nu sta. Het besluit om andere vrouwen hier mee te helpen heeft me echt doen voelen wat mijn missie is. 

Wat ik gemist heb in die tijd vlak na mijn scheiding; het delen met lotgenoten en het vinden van de juiste hulp van een expert kan ik nu doen voor vrouwen die hier midden in zitten. Ik word er blij van als zij versneld en gerichter door dat proces kunnen dankzij mijn hulp.

En wist je trouwens dat:

-Ik nu een hele gelukkige lat relatie heb en dat dat voor een mij voor nu de ideale manier van leven is: tijd voor mezelf en tijd met elkaar.

-Ik het heerlijk vind om alleen te zijn en mezelf dan ook die ruimte geef #happykluizenaar. No more fomo. Ik hoef er niet bij te horen en ik hoef me niet aan te passen.

-Ik alleen maar mensen in mijn inner circle toelaat die me energie geven. Zoals mijn peut zei bij energieslurpers; “dumpen die handel”.

Ik me ‘gewoon’ uitspreek over hoe ik me voel en wat ik vind. Klinkt heel simpel maar dat was het voor mij zeker niet; #uitspreekangst. Wat een verademing. Geen ellenlange gesprekken meer in mijn hoofd voeren maar me direct uiten bij degene waar het thuishoort.

-als het saai wordt of een sleur ik even lekker ga ontregelen voor mezelf; mijn creatieve nieuwsgierige ik aanzetten en voeden #doeeendansje.

-Ik in mijn vorige leven een eigen atelier had en mijn eigen schilderijen daar verkocht en nu het tekenen inzet bij de coaching.

Ik een bloedhekel heb aan de sportschool en het de beste beslissing van mijn leven was om daar mee te stoppen na 15 jaar. #gewoonlekkerelkedagwandelen

-Ik hele aardse, soms zelfs lompe humor heb en tegelijkertijd aan yoga doe en een ‘spiriwiri’ ben.

-Ik heel neurotisch ben over een schoon aanrecht en ik er minstens 20 keer per dag met een doekje over heen ga (mijn gezin lacht me hierom uit).

ik nu de baas over mijn eigen leven ben #breeklosbetheboss, en doe ik wat ik het allerleukste vind: vrouwen helpen hun leiderschap over hun leven terug te claimen.

Blog

Spreek je uit

Overwin je spreekangst Ik heb ALTIJD PIJN. Ik ben chronisch pijnpatiënt. Maar dat hang ik niet aan de grote klok.  Maar vandaag had ik behoefte erover te schrijven. Ik heb namelijk vakantie en heel veel meer pijn dan normaal. Omdat ik een week in een ander bed geslapen heb in het huis van vrienden waar …

Contact

Ik werk online met mijn cliënten, en op locaties van het Coachhuis in Alkmaar, Heemstede, Amsterdam en Den Haag.

Als je in Bergen of omstreken woont ben je ook van harte welkom op mijn woon/werk locatie in Bergen.

Je hebt het snelste contact met me door me te bellen of me een WhatsApp te sturen op +31 6 51379749