Spreek je uit

Overwin je spreekangst

Ik heb ALTIJD PIJN. Ik ben chronisch pijnpatiënt. Maar dat hang ik niet aan de grote klok. 

Maar vandaag had ik behoefte erover te schrijven.

Ik heb namelijk vakantie en heel veel meer pijn dan normaal.

Omdat ik een week in een ander bed geslapen heb in het huis van vrienden waar we heerlijk een paar dagen mochten vertoeven.

Dat is op zich niet zo erg ware het niet dat we morgen met een vintage campertje door Nederland gaan trekken en dat ik daar nu ineens tegen op zie.
En ik me angstig voel over hoe dat zal gaan in een mini bedje achter in de camper. 

Allerlei vragen spoken er door mijn hoofd:
Is het matras niet te hard?
Wat als ik straks niet meer goed kan zitten?
Of kan fietsen?
Valt dan de hele vakantie in duigen?
We hebben op de laatste dag van de vakantie een stilte wandeling geboekt. Kan ik wel mee doen?

Ik heb een déjà vu

Deze gedachten komen natuurlijk niet zomaar omhoog. Ik heb een déjà vu van verschillende andere vakanties in mijn ‘vorige’ leven. Die door mij ‘verpest’ werden omdat ik weer last had van mijn rug. En we daardoor beperkt waren in wat we konden ondernemen.

Dus op een gegeven moment besloot ik me er niet meer over uit te spreken. Ik voelde me een zeur. En een zeikerd.

Voorgeschiedenis

Ik heb sinds 2000 een hernia in mijn lage onderrug. En voor die tijd had ik sinds mijn 16e regelmatig ‘spitaanvallen’. Dan schoot het in mijn rug en kon ik ineens niets meer.

Bij de 1e hernia in 2000 zei de neuroloog: “sport het er maar lekker uit”.

Bij de 2e hernia in 2005 kreeg ik een klapvoet en kon ik niet meer goed lopen en lang op mijn benen staan. Deze neuroloog zei: “waarom bent u in 2000 niet geopereerd? U had toen al een knoepert van een hernia die je er helemaal niet uit kunt sporten.’

Ik moest ‘meteen’ onder het mes. Wat in Nederland betekent dat je 2 maanden later op de ok ligt. De zenuw had toen al 4 maanden zo bekneld gezeten dat hij voorgoed beschadigd was. 

Met als gevolg: altijd pijn in mijn linker bil, been en voet. Dat is niet echt te negeren, want het is er altijd. Zelfs als ik zit of lig.

Wat was dan de reden dat ik het meestal niet uitsprak? 

Omdat ik vond dat ik zeurde en dat ik niet alleen maar ‘mijn pijn’ was.

Zodat mensen niet alleen maar bleven vragen, hoe goed bedoeld ook, “hoe is het met je rug?” En dat ik dan voor de 100ste keer moest uitleggen dat ik vooral last heb van zenuwpijn in mijn been. En dat daar niet echt goede medicatie voor is. En dat ik al op zoveel pijnpoli’s heb gelegen zonder resultaat, dat ik dat niet meer wil.

En dat mensen, hoe goed bedoeld ook, zeiden: “oh, maar heb je wel eens gedacht aan….? En dan kwam de duizendste, allerbeste tip voorbij. 

Wat is het gevolg van het niet kenbaar maken van mijn pijn?

Dat niemand het doorhad. En dat ik daardoor zelf zware dingen bleef tillen terwijl ik dat niet mocht.

Dat ik op een concert bleef staan terwijl ik verging van de pijn en ik eigenlijk niet meer naar de muziek kon luisteren.

Dat ik veel te lange wandelingen maakte omdat ik niet durfde zeggen dat ik eigenlijk maar een half uur max kon lopen.

Als ik langer dan een half uur wandel gaat dat been een ‘eigen leven leiden’ en wordt het lopen minder aangenaam, om het zacht uit te drukken.

Ik ging zoveel grenzen over dat mijn lijf alleen maar meer ging protesteren.

Mijn eye-opener

Totdat ik iemand ontmoette op een cursus en zij vertelde over haar man die ‘ziek’ was. Ziek tussen aanhalingstekens want toen ze vertelde dat hij altijd last had van zenuwpijn in zijn been dacht ik: “dat is toch geen ziekte”.

Ik vond het nogal overdreven om het zo te noemen, want het was toch alleen maar pijn. Daar ga je toch niet dood van?

Ik vertelde dat verhaal tegen een vriendin die wel van mijn situatie wist en zij zei; “Maar het is toch ook vreselijk dat je elke dag pijn hebt? Dat is misschien geen ziekte maar je bent wel chronisch pijnpatiënt” 

Dat was zo’n enorme eye opener die ik tot op de dag van vandaag voel.

Door me niet uit te spreken verloochende ik mijn lichaam, ging ik voorbij aan mijn fysieke pijn.

Maar, erger nog, had ik het gevoel dat ik er helemaal alleen voor stond. En dat ik dit alleen moest dragen. Ik had daardoor zoveel opgekropt verdriet en woede dat ik niet doorhad dat ik heel zwaar aanvoelde voor mijn omgeving.

Ik kon ook zomaar uit mijn slof schieten om niks omdat de pijn niet te harden was. Waardoor mijn kinderen er niets van begrepen en een beetje bang werden voor mijn uitbarstingen. Omdat ze onvoorspelbaar waren.

Het moment dat alles anders werd

In 2005 ben ik geopereerd en heb ik een 8 weeks traject gevolgd in een gespecialiseerde kliniek voor chronisch pijnpatienten in Rotterdam: Spine&Joint Centrum.

Daar heb ik geleerd hoe mijn rug in elkaar zit en dat ik gewoon allerlei bewegingen kan doen waarvoor ik eerst bang was. Ik was totaal verkrampt in mijn lijf. 

Ik leerde zelfs weer normaal lopen, zonder ‘plank’ in mijn rug en zonder altijd aangespannen billen.

Ik heb ook geleerd hoe de pijn je fysiek en je psyche beïnvloed. 

En, het allerbelangrijkste: ik heb geleerd me erover uit te spreken.

Ik hoef niet stoer te zijn, net zo min als ik zielig ben. Maar ik mag rekening houden met mijn fysieke beperking en dat mag ik vertellen zodat anderen er ook rekening mee kunnen houden.

Wat een opluchting.

Als je iets kunt leren van mijn verhaal is dat je je uit mag spreken. Dat is goed voor jou, voor jouw emotionele staat van zijn, voor je lichaam, en voor de mensen in je omgeving. 

Zodat zij niet hoeven te raden en ‘aan te voelen’ hoe jij je voelt. Want dat is een gave die de meeste mensen in je omgeving niet hebben

Spreek je uit, wat het ook is wat er uit moet.

Vind je dat lastig? Weet dan dat ik (veelal introverte) vrouwen hiermee help.

Wil je weten hoe? Boek dan een gratis call waarin jij je uit mag spreken en ik je vertel wat ik hierin voor je kan doen.

Laat een reactie achter aan Een WordPress commentator Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.