Ik ben het zat….SPUUGZAT

Herken je dat, dat je dat jezelf hoort zeggen en tegelijkertijd weet dat je het zelf veroorzaakt hebt?

Dat geldt natuurlijk niet voor de situatie waarin we ons als wereld nu bevinden met halve en hele lockdowns. En ook niet voor de dingen die om je heen gebeuren waar je niets aan kunt doen. Waar je als het ware ‘slachtoffer’ van bent.

Het gaat om de dingen waar je heel hard over roept “ik ben er klaar mee”. 

“Ik ben het zo zat om altijd de enige te zijn die opruimt.”
of “ik ben het zat dat niemand hier de dingen die op de trap liggen mee naar boven neemt.” Waarop mijn kinderen dan altijd zeiden; maar het kan toch ook zo zijn dat het gewoon op de trap moet liggen. True; er zit geen briefje op waar het heen moet.

Herkenbaar?

Het gaat om die woorden, “ik ben het zat”. 

Want waar gaat dat over?

Over die triviale dingetjes die maar niet gebeuren?
Of over het feit dat je iedere keer over je grenzen laat gaan.
Je roept het wel maar je houdt het zelf ook in stand als je heel eerlijk bent.
Want jij lost altijd alles voor iedereen ook weer op.
Dus de rest van het gezin of je collega denkt, ‘tja, jij gaat het toch wel oplossen als wij het niet doen’.

Ik heb daar overigens korte metten mee gemaakt toen mijn kids in de pubertijd zaten en het te erg werd. Alles wat ik dan tegen kwam en niet opgeruimd werd stopte ik in een vuilniszak. Tot aan hun dure geliefde sneakers aan toe. Vonden ze niet zo leuk, maar de boodschap was duidelijk. Nog even een lekker dreigement erbij: 1 week en die zak gaat in de kliko.
Toen was het zo over.

Maar terugkomend op dat je eigenlijk je eigen gedrag zat bent.
Meer dan spuugzat om precies te zijn.

Kijk jij daar wel eens eerlijk naar?

>Waar jij weer de losse eindjes voor de ander aan het oplossen bent terwijl je zelf genoeg te doen hebt.

>Of je collega uit de brand aan het helpen bent omdat hij of zij zijn deadline niet haalt. Zit jij over te werken, krijgt je collega de credits.

>Of dat jij na een dag hard werken de boodschappen kan gaan halen terwijl hij ‘papa-dag’ had.

What the F…

De vraag die dan oppopt is: “hoe zat ben je het eigenlijk?”

Zit je in fase 1, 2 of 3?

Fase 1 is “ik ben het zat maar ik heb het verder prima, want nu weet ik tenminste waar ik aan toe ben, ook al is dat k*t, ik mag niet klagen-zat” #klaagdanookniet!

Fase 2 is “ik ben het zat en probeer mijn grenzen aan te geven maar er wordt toch niet geluisterd-zat.”
In deze fase raak je al in paniek bij de gedachte dat je dingen anders gaat doen.
Zoals, grenzen stellen, of dingen niet meer pikken: “Wat moeten ze wel niet van me denken”.
De paniek komt ook voort uit het angstige idee: “Misschien word ik dan afgewezen en sta ik er alleen voor.”  #hellovictim
Dat sta je nu ook al.
Er is maar 1 iemand die de verantwoordelijkheid moet nemen voor zichzelf en dat ben jij!

Fase 3 is “ik ben het zat, spuugzat, en ik stop ermee  het voor anderen op te lossen. #nomore #hereiswhereIdrawthef*ckingline
Ik heb mijn grenzen aangegeven en het heeft een heleboel in de war geschopt maar ik ben bevrijd, en wat nu-zat.” 

Tot welk ‘zat kamp’ hoor jij?
Kamp 1? No worries, er is nog hoop
Kamp 2? No worries, er is nog hoop.
Kamp 3? Applaus voor jou baby!

Applaus voor de fase drie gangers.

Want als je eenmaal die stap gezet hebt, wat doodeng is, dan sta je aan een nieuw begin.

Het begin van de:
“Ik ben alles hélémaal waard-fase”. Right here, right now, no matter what!
“Ik kies voor mezelf-fase.” Right here, right now, no matter what!
“Ik wil in mijn kracht staan-fase.” Right here, right now, no matter what!
“Ik breek los, ik ben de boss-fase.” Right here, right now, no matter what!

Hoe nu verder?

GET HELP! Right here, right now! Hulp zoeken.

Ja, daar ben ik heel eerlijk in.
Als je nog nooit op deze manier voor jezelf bent gaan staan is er nog veel werk aan de winkel.
Dat wil je  niet alleen doen. Believe me!

Trust me I’ve been there.

Ik werd gedwongen die fase drie stap te nemen en stond er plotseling alleen voor. 
Maar ik was niet alleen.
Want er ging een sisterhood om me heen staan; lieve vriendinnen die me steunden.
Er waren vrienden die me hielpen met praktische klussen.
Er was familie waar ik af en toe even mijn benen onder tafel kon schuiven.
Ik had een geweldige therapeut die me liefdevol en heel eerlijk spiegelde: “Je hebt het toch al die tijd uit handen gegeven?”

Ja, om eerlijk te zijn wel ja.

Ik zat vooral in de fase 1 ‘zat zijn’. Voelde het wel maar deed er niks mee. Ik had toch een prima, luxe leven? Wat nou moeilijk doen?

Eigen schuld dikke bult?
Nee, zo bout zou ik het niet willen stellen.

Er zijn bepaalde belemmeringen die je tegenhouden, of beperkende overtuigingen zoals we die zo mooi noemen.
En we kennen ze allemaal.
Meestal zijn dat de kritische stemmetjes in je eigen hoofd. Maar die zijn daar niet vanzelf terecht gekomen. Die hebben ergens een oorsprong.
Belangrijk om naar te kijken dus. Want die verdwijnen niet vanzelf.

Maar hé je bent een fase 3-er. Dus dat komt wel. Eerst genieten van dit moment.

So be proud of yourself.
You did it, girl!

Liefs Marie-Chantal

PS. Heb je het idee dat je in fase 1 of 2 zit en je wilt dolgraag naar fase 3. En je weet niet hoe. Of je zit in fase 3 en hebt hulp nodig om zelf de leiding te nemen en hier krachtig uit te komen? Stuur me even een berichtje per mail (mc@veerkrachtigevrouw.nl) of WhatsApp (0651379749). Dan kijken we er samen naar, geheel vrijblijvend. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.