Ik ben het zat….SPUUGZAT

Herken je dat, dat je dat jezelf hoort zeggen en tegelijkertijd weet dat je het zelf veroorzaakt hebt?

Dat geldt natuurlijk niet voor de situatie waarin we ons als wereld nu bevinden met halve en hele lockdowns. En ook niet voor de dingen die om je heen gebeuren waar je niets aan kunt doen. Waar je als het ware ‘slachtoffer’ van bent.

Het gaat om de dingen waar je heel hard over roept “ik ben er klaar mee”. 

“Ik ben het zo zat om altijd de enige te zijn die opruimt.”
of “ik ben het zat dat niemand hier de dingen die op de trap liggen mee naar boven neemt.” Waarop mijn kinderen dan altijd zeiden; maar het kan toch ook zo zijn dat het gewoon op de trap moet liggen. True; er zit geen briefje op waar het heen moet.

Herkenbaar?

Het gaat om die woorden, “ik ben het zat”. 

Want waar gaat dat over?

Over die triviale dingetjes die maar niet gebeuren?
Of over het feit dat je iedere keer over je grenzen laat gaan.
Je roept het wel maar je houdt het zelf ook in stand als je heel eerlijk bent.
Want jij lost altijd alles voor iedereen ook weer op.
Dus de rest van het gezin of je collega denkt, ‘tja, jij gaat het toch wel oplossen als wij het niet doen’.

Ik heb daar overigens korte metten mee gemaakt toen mijn kids in de pubertijd zaten en het te erg werd. Alles wat ik dan tegen kwam en niet opgeruimd werd stopte ik in een vuilniszak. Tot aan hun dure geliefde sneakers aan toe. Vonden ze niet zo leuk, maar de boodschap was duidelijk. Nog even een lekker dreigement erbij: 1 week en die zak gaat in de kliko.
Toen was het zo over.

Maar terugkomend op dat je eigenlijk je eigen gedrag zat bent.
Meer dan spuugzat om precies te zijn.

Kijk jij daar wel eens eerlijk naar?

>Waar jij weer de losse eindjes voor de ander aan het oplossen bent terwijl je zelf genoeg te doen hebt.

>Of je collega uit de brand aan het helpen bent omdat hij of zij zijn deadline niet haalt. Zit jij over te werken, krijgt je collega de credits.

>Of dat jij na een dag hard werken de boodschappen kan gaan halen terwijl hij ‘papa-dag’ had.

What the F…

De vraag die dan oppopt is: “hoe zat ben je het eigenlijk?”

Zit je in fase 1, 2 of 3?

Fase 1 is “ik ben het zat maar ik heb het verder prima, want nu weet ik tenminste waar ik aan toe ben, ook al is dat k*t, ik mag niet klagen-zat” #klaagdanookniet!

Fase 2 is “ik ben het zat en probeer mijn grenzen aan te geven maar er wordt toch niet geluisterd-zat.”
In deze fase raak je al in paniek bij de gedachte dat je dingen anders gaat doen.
Zoals, grenzen stellen, of dingen niet meer pikken: “Wat moeten ze wel niet van me denken”.
De paniek komt ook voort uit het angstige idee: “Misschien word ik dan afgewezen en sta ik er alleen voor.”  #hellovictim
Dat sta je nu ook al.
Er is maar 1 iemand die de verantwoordelijkheid moet nemen voor zichzelf en dat ben jij!

Fase 3 is “ik ben het zat, spuugzat, en ik stop ermee  het voor anderen op te lossen. #nomore #hereiswhereIdrawthef*ckingline
Ik heb mijn grenzen aangegeven en het heeft een heleboel in de war geschopt maar ik ben bevrijd, en wat nu-zat.” 

Tot welk ‘zat kamp’ hoor jij?
Kamp 1? No worries, er is nog hoop
Kamp 2? No worries, er is nog hoop.
Kamp 3? Applaus voor jou baby!

Applaus voor de fase drie gangers.

Want als je eenmaal die stap gezet hebt, wat doodeng is, dan sta je aan een nieuw begin.

Het begin van de:
“Ik ben alles hélémaal waard-fase”. Right here, right now, no matter what!
“Ik kies voor mezelf-fase.” Right here, right now, no matter what!
“Ik wil in mijn kracht staan-fase.” Right here, right now, no matter what!
“Ik breek los, ik ben de boss-fase.” Right here, right now, no matter what!

Hoe nu verder?

GET HELP! Right here, right now! Hulp zoeken.

Ja, daar ben ik heel eerlijk in.
Als je nog nooit op deze manier voor jezelf bent gaan staan is er nog veel werk aan de winkel.
Dat wil je  niet alleen doen. Believe me!

Trust me I’ve been there.

Ik werd gedwongen die fase drie stap te nemen en stond er plotseling alleen voor. 
Maar ik was niet alleen.
Want er ging een sisterhood om me heen staan; lieve vriendinnen die me steunden.
Er waren vrienden die me hielpen met praktische klussen.
Er was familie waar ik af en toe even mijn benen onder tafel kon schuiven.
Ik had een geweldige therapeut die me liefdevol en heel eerlijk spiegelde: “Je hebt het toch al die tijd uit handen gegeven?”

Ja, om eerlijk te zijn wel ja.

Ik zat vooral in de fase 1 ‘zat zijn’. Voelde het wel maar deed er niks mee. Ik had toch een prima, luxe leven? Wat nou moeilijk doen?

Eigen schuld dikke bult?
Nee, zo bout zou ik het niet willen stellen.

Er zijn bepaalde belemmeringen die je tegenhouden, of beperkende overtuigingen zoals we die zo mooi noemen.
En we kennen ze allemaal.
Meestal zijn dat de kritische stemmetjes in je eigen hoofd. Maar die zijn daar niet vanzelf terecht gekomen. Die hebben ergens een oorsprong.
Belangrijk om naar te kijken dus. Want die verdwijnen niet vanzelf.

Maar hé je bent een fase 3-er. Dus dat komt wel. Eerst genieten van dit moment.

So be proud of yourself.
You did it, girl!

Liefs Marie-Chantal

PS. Heb je het idee dat je in fase 1 of 2 zit en je wilt dolgraag naar fase 3. En je weet niet hoe. Of je zit in fase 3 en hebt hulp nodig om zelf de leiding te nemen en hier krachtig uit te komen? Stuur me even een berichtje per mail (mc@veerkrachtigevrouw.nl) of WhatsApp (0651379749). Dan kijken we er samen naar, geheel vrijblijvend. 

Spreek je uit

Overwin je spreekangst

Ik heb ALTIJD PIJN. Ik ben chronisch pijnpatiënt. Maar dat hang ik niet aan de grote klok. 

Maar vandaag had ik behoefte erover te schrijven.

Ik heb namelijk vakantie en heel veel meer pijn dan normaal.

Omdat ik een week in een ander bed geslapen heb in het huis van vrienden waar we heerlijk een paar dagen mochten vertoeven.

Dat is op zich niet zo erg ware het niet dat we morgen met een vintage campertje door Nederland gaan trekken en dat ik daar nu ineens tegen op zie.
En ik me angstig voel over hoe dat zal gaan in een mini bedje achter in de camper. 

Allerlei vragen spoken er door mijn hoofd:
Is het matras niet te hard?
Wat als ik straks niet meer goed kan zitten?
Of kan fietsen?
Valt dan de hele vakantie in duigen?
We hebben op de laatste dag van de vakantie een stilte wandeling geboekt. Kan ik wel mee doen?

Ik heb een déjà vu

Deze gedachten komen natuurlijk niet zomaar omhoog. Ik heb een déjà vu van verschillende andere vakanties in mijn ‘vorige’ leven. Die door mij ‘verpest’ werden omdat ik weer last had van mijn rug. En we daardoor beperkt waren in wat we konden ondernemen.

Dus op een gegeven moment besloot ik me er niet meer over uit te spreken. Ik voelde me een zeur. En een zeikerd.

Voorgeschiedenis

Ik heb sinds 2000 een hernia in mijn lage onderrug. En voor die tijd had ik sinds mijn 16e regelmatig ‘spitaanvallen’. Dan schoot het in mijn rug en kon ik ineens niets meer.

Bij de 1e hernia in 2000 zei de neuroloog: “sport het er maar lekker uit”.

Bij de 2e hernia in 2005 kreeg ik een klapvoet en kon ik niet meer goed lopen en lang op mijn benen staan. Deze neuroloog zei: “waarom bent u in 2000 niet geopereerd? U had toen al een knoepert van een hernia die je er helemaal niet uit kunt sporten.’

Ik moest ‘meteen’ onder het mes. Wat in Nederland betekent dat je 2 maanden later op de ok ligt. De zenuw had toen al 4 maanden zo bekneld gezeten dat hij voorgoed beschadigd was. 

Met als gevolg: altijd pijn in mijn linker bil, been en voet. Dat is niet echt te negeren, want het is er altijd. Zelfs als ik zit of lig.

Wat was dan de reden dat ik het meestal niet uitsprak? 

Omdat ik vond dat ik zeurde en dat ik niet alleen maar ‘mijn pijn’ was.

Zodat mensen niet alleen maar bleven vragen, hoe goed bedoeld ook, “hoe is het met je rug?” En dat ik dan voor de 100ste keer moest uitleggen dat ik vooral last heb van zenuwpijn in mijn been. En dat daar niet echt goede medicatie voor is. En dat ik al op zoveel pijnpoli’s heb gelegen zonder resultaat, dat ik dat niet meer wil.

En dat mensen, hoe goed bedoeld ook, zeiden: “oh, maar heb je wel eens gedacht aan….? En dan kwam de duizendste, allerbeste tip voorbij. 

Wat is het gevolg van het niet kenbaar maken van mijn pijn?

Dat niemand het doorhad. En dat ik daardoor zelf zware dingen bleef tillen terwijl ik dat niet mocht.

Dat ik op een concert bleef staan terwijl ik verging van de pijn en ik eigenlijk niet meer naar de muziek kon luisteren.

Dat ik veel te lange wandelingen maakte omdat ik niet durfde zeggen dat ik eigenlijk maar een half uur max kon lopen.

Als ik langer dan een half uur wandel gaat dat been een ‘eigen leven leiden’ en wordt het lopen minder aangenaam, om het zacht uit te drukken.

Ik ging zoveel grenzen over dat mijn lijf alleen maar meer ging protesteren.

Mijn eye-opener

Totdat ik iemand ontmoette op een cursus en zij vertelde over haar man die ‘ziek’ was. Ziek tussen aanhalingstekens want toen ze vertelde dat hij altijd last had van zenuwpijn in zijn been dacht ik: “dat is toch geen ziekte”.

Ik vond het nogal overdreven om het zo te noemen, want het was toch alleen maar pijn. Daar ga je toch niet dood van?

Ik vertelde dat verhaal tegen een vriendin die wel van mijn situatie wist en zij zei; “Maar het is toch ook vreselijk dat je elke dag pijn hebt? Dat is misschien geen ziekte maar je bent wel chronisch pijnpatiënt” 

Dat was zo’n enorme eye opener die ik tot op de dag van vandaag voel.

Door me niet uit te spreken verloochende ik mijn lichaam, ging ik voorbij aan mijn fysieke pijn.

Maar, erger nog, had ik het gevoel dat ik er helemaal alleen voor stond. En dat ik dit alleen moest dragen. Ik had daardoor zoveel opgekropt verdriet en woede dat ik niet doorhad dat ik heel zwaar aanvoelde voor mijn omgeving.

Ik kon ook zomaar uit mijn slof schieten om niks omdat de pijn niet te harden was. Waardoor mijn kinderen er niets van begrepen en een beetje bang werden voor mijn uitbarstingen. Omdat ze onvoorspelbaar waren.

Het moment dat alles anders werd

In 2005 ben ik geopereerd en heb ik een 8 weeks traject gevolgd in een gespecialiseerde kliniek voor chronisch pijnpatienten in Rotterdam: Spine&Joint Centrum.

Daar heb ik geleerd hoe mijn rug in elkaar zit en dat ik gewoon allerlei bewegingen kan doen waarvoor ik eerst bang was. Ik was totaal verkrampt in mijn lijf. 

Ik leerde zelfs weer normaal lopen, zonder ‘plank’ in mijn rug en zonder altijd aangespannen billen.

Ik heb ook geleerd hoe de pijn je fysiek en je psyche beïnvloed. 

En, het allerbelangrijkste: ik heb geleerd me erover uit te spreken.

Ik hoef niet stoer te zijn, net zo min als ik zielig ben. Maar ik mag rekening houden met mijn fysieke beperking en dat mag ik vertellen zodat anderen er ook rekening mee kunnen houden.

Wat een opluchting.

Als je iets kunt leren van mijn verhaal is dat je je uit mag spreken. Dat is goed voor jou, voor jouw emotionele staat van zijn, voor je lichaam, en voor de mensen in je omgeving. 

Zodat zij niet hoeven te raden en ‘aan te voelen’ hoe jij je voelt. Want dat is een gave die de meeste mensen in je omgeving niet hebben

Spreek je uit, wat het ook is wat er uit moet.

Vind je dat lastig? Weet dan dat ik (veelal introverte) vrouwen hiermee help.

Wil je weten hoe? Boek dan een gratis call waarin jij je uit mag spreken en ik je vertel wat ik hierin voor je kan doen.