Marie-Chantal Hoppenbrouwers

Marie-Chantal Hoppenbrouwers

“Ik weet niet wat ik erger vond om te horen: dat hij verliefd was op iemand anders, of dat het ‘op’ was.”

Van die laatste opmerking raakte ik in paniek, dat klonk heel definitief. Hoezo kon het zomaar ineens op zijn na 26 jaar relatie? We hadden zoveel meegemaakt in die tijd samen. 

En we hadden overall een lekker en happy leven.

Tot dat moment in januari 2012 waarop mijn man zei dat hij met me wilde praten en me vertelde dat het op was. Ik was in shock, en tegelijkertijd zo in paniek dat ik het huis uitrende. Om me na tien minuten rennen te realiseren dat ik geen idee had waarheen ik wilde vluchten.

Ik heb de hele nacht wakker gelegen op de bank beneden, me alleen maar afgevraagd waar het mis was gegaan. Wat had ik over het hoofd gezien?

We hebben nog van alles geprobeerd, van tijdelijk uit elkaar gaan tot relatietherapie maar er was geen weg terug. Hij voelde niks meer voor mij en hij was verliefd op een ander, twee dingen die niet samengaan.

Nadat we van de laatste gezinsvakantie terugkwamen, en we weer een slapeloze nacht hadden, besloot hij weg te gaan.

Na een paar weken van shock, ontkenning en verdriet realiseerde ik me dat ik verder moest, ook voor mijn dochters.

Ik ging in de overlevingsstand en leefde heel verbeten:  ik zou het gaan redden alleen, tanden op elkaar en door.

Ik vertelde iedereen heel stoer dat in het Chinese teken voor crisis ook het woord kans staat en dat ik er beter uit zou komen. Veel mensen die hetzelfde hadden meegemaakt waarschuwden me dat het minstens 7 jaar zou kosten om er over heen te komen. Ik legde dat meteen naast me neer,  dat ging ik zeker niet doen; 7 jaar van mijn leven ‘verspillen’.

Vol goede moed

Vol goede moed startte ik met mijn leven als single mom van twee puberdochters.
Voor mijn gevoel lag alles weer open en waren er kansen genoeg.


Totdat anderhalf jaar na de scheiding  een dierbare vriend heel onverwacht overleed. Dat was de druppel: Ik stortte na een lange tijd van sterk en stoer doen in een depressie. 
Ik wist dat ik zo niet verder kon en zocht hulp.
Vanaf dat moment zat ik iedere week bij mijn peut want ik voelde me ‘lost’.

Wat was ik blij met haar hulp en het feit dat ze me wakker schudde.

Het was normaal om me zo te voelen, ik had een groot verlies geleden. Ik was niet alleen mijn man kwijt geraakt maar ook mijn gezin en alles waar ik heel veel waarde aan hechtte. En door het plotselinge verlies van mijn vriend werd dat alles aangeraakt en kon ik het niet meer verstoppen.

Ik had zo lang geprobeerd mijn verdriet en boosheid weg te drukken dat het als een boemerang terug kwam en het er uit moest. Toen ik besloot “ik ben helemaal klaar met altijd de sterke vrouw zijn”, gingen de sluizen open.

Ik heb zoveel gehuild en gepraat; heerlijk was het om het eindelijk te mogen uiten. Had ik maar eerder geweten dat het normaal is om door een periode van rouw te gaan. Ik dacht altijd dat rouw ‘hoorde’ bij verlies van een dierbare door de dood, maar niets was minder waar. En ik dacht dat mensen me zouden veroordelen als ik zielig en sneu ging doen omdat ik verlaten was. 
Terwijl door te accepteren dat ik tijd mocht nemen voor mijn verdriet was ik juist geen ‘slachtoffer’ van de scheiding. Het betekende dat ik mezelf op 1 kon zetten en goed voor mezelf ging zorgen. Zodat ik er ook voor mijn kinderen helemaal kon zijn.

Mijn visie is dat als ik moet kiezen tussen ‘slachtoffer van de situatie blijven’ of ‘de touwtjes zelf in handen nemen’, ik nu altijd kies voor het laatste. 
En niet dat ik alles zelf en alleen hoef te doen maar ik sta voor mezelf en voor wat ik nodig heb. Ik heb concessieloos voor mijn eigen vuur en leven gekozen en het voelt heerlijk.

Ondertussen heb ik veel tijd en geld geïnvesteerd om te staan waar ik nu sta. Het besluit om andere vrouwen hier mee te helpen heeft me echt doen voelen wat mijn missie is. 
Ik word er blij van als zij versneld en gerichter door dat proces kunnen dankzij mijn hulp.

Dit ben ik ook

Over Marie-Chantal Hoppenbrouwers coach bij scheiding

En wist je trouwens dat

  • Ik nu een hele gelukkige lat relatie heb en dat dat voor een mij voor nu de ideale manier van leven is: tijd voor mezelf en tijd met elkaar.
  • Ik pas 4 uur voor de bevalling wist dat ik een tweeling zou krijgen. #waargebeurdverhaal
  • Ik in mijn vorige leven een eigen atelier had en mijn eigen schilderijen daar verkocht en nu het tekenen inzet bij de coaching.
  • Ik een bloedhekel heb aan de sportschool en het de beste beslissing van mijn leven was om daar mee te stoppen na 15 jaar. Ik ben nu een yoga-addict en #gewoonlekkerelkedagwandelen
  • Ik heel neurotisch ben over een schoon aanrecht en ik er minstens 20 keer per dag met een doekje over heen ga (mijn gezin lacht me hierom uit).

Let's connect

Let's connect