Over mij

Maie-Chantal in gesprek

“Breek los, ik ben the Boss”

Als meisje voelde ik me altijd al anders dan de rest terwijl ik dat niet wilde. Zo vond ik het lekker om te duimen als we in de klas zaten. Dat gaf me een veilig en knus gevoel. Daar ben ik zo ongelofelijk mee te kakken gezet door Broeder Jozef, de leerkracht van de tweede klas. Hij tekende een grote speen op het bord en vroeg aan de klas: “Aan wie doet jullie dit denken?” En de hele klas draaide zich om naar mij en lachte me uit. Ik schaamde me dood maar had geen idee wat daar zo raar aan was. Ik was 7 jaar oud, hoezo was duimen een probleem?

Maar ja, ik wilde erbij horen, meedoen, geliefd zijn. Dus liet ik het wel uit mijn hoofd in het vervolg. Zoals ik ook mijn prachtige prinsessenjurk niet meer aan deed naar school, en mijn eigen interpretatie op de “schilder deze tulp na” niet meer trots liet zien in de klas.

Ik deed wat er van mij verwacht werd, kleurde keurig binnen de lijntjes.

Terwijl ik eigenlijk zo graag wilde opvallen, af en toe de boel ontregelen, rebels zijn. Waarom? Omdat ik dat van binnen zo voelde; dat zat in mij. Maar ja, dan hoorde je er niet bij de groep; want ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ was de mores. 

En zo doofde ik mijn innerlijk vuur. Bij iedere keer dat dit gebeurde werd ik een beetje ongelukkiger.

Dat werd een rode draad in mijn leven: pleasen en aanpassen.

Bij de keuze van mijn studie: je moet rechten gaan studeren, dan heb je een goede toekomst. “Ja, meneer vader, de notaris”, terwijl ik meer dacht aan de Kunstacademie maar dat durfde ik echt niet. (Ik hoorde ze al denken: “Valt toch geen droog brood mee te verdienen!”.)

Vervolgens toen ik onverwacht moeder werd van een tweeling en ik niet geheel vrijwillig stopte met werken. Wat me in de ogen van velen tot de ideale moeder maakte terwijl ik af en toe wel kon gillen: “Ik wil niet alleen maar thuis zitten met 2 baby’s en fulltime moederen”, “Ik wil geen suffe gesprekken voeren bij het schoolplein over de beste luiers en de eetproblemen van jouw kind”. 

Keer op keer werd dit heerlijke, vrije, out of the box-denkende kind en mens weggedrukt.

En hoe hard ik ook voor iedereen liep en mijn best deed, ik werd er niet gelukkiger van en mijn omgeving ook niet want ze konden mijn echte ik niet meer zien.

Het keerpunt kwam toen mijn man na 26 jaar relatie besloot om weg te gaan. Daar stond ik met mijn keurig aangepaste gedrag.

Aan de ene kant doodeng, aan de andere kant een bevrijding.
Vol goede moed startte ik met mijn leven als single mom van twee puberdochters. Voor mijn gevoel lag alles weer open en waren er kansen genoeg, maar dat viel enorm tegen.

Ik stortte na een periode van sterk en stoer doen in een depressie, zat iedere week bij mijn peut en ik was ‘lost’.

Toen besloot ik “daar ben ik helemaal klaar mee, my way or the highway. Zoek het allemaal maar uit”.

Vanaf het moment dat ik ging leven vanuit mijn gevoel en de mentaliteit van
“vind ik jou eigenlijk wel leuk” en
“wat je zegt ben je zelf”.
Ik ging echt op eigen benen staan.

Mijn visie is dat als ik moet kiezen tussen ‘slachtoffer van de situatie blijven’ of ‘de touwtjes zelf in handen nemen’, ik nu altijd kies voor het laatste. Ik luister niet meer naar de excuses van mijn slachtoffer.

En niet dat ik alles zelf en alleen hoef te doen maar ik ben te allen tijde in controll. Ik heb concessieloos voor mijn eigen vuur gekozen en het voelt heerlijk.

Wist je trouwens dat

-Ik nu een hele gelukkige lat relatie heb en dat dat voor een mij voor nu de ideale manier van leven is: tijd voor mezelf en tijd met elkaar.

-ik het heerlijk vind om alleen te zijn en mezelf dan ook die ruimte geef #happykluizenaar. No more fomo. Ik hoef er niet bij te horen en ik hoef me niet aan te passen.

-ik alleen maar mensen in mijn inner circle toelaat die me energie geven. Zoals mijn peut zei bij energieslurpers; “dumpen die handel”.

-ik me ‘gewoon’ uitspreek over hoe ik me voel, en wat ik vind. Klinkt heel simpel maar dat was het voor mij zeker niet; #uitspreekangst. Wat een verademing. Geen ellenlange gesprekken meer in mijn hoofd voeren maar me direct uiten bij degene waar het thuishoort.

-als het saai wordt of een sleur ik even lekker ga ontregelen voor mezelf; mijn creatieve nieuwsgierige ik aanzetten en voeden. Je wil niet weten wat ik allemaal al gedaan en gevolgd heb op het gebied van coaching en therapievormen (familieopstellingen, tekentherapie opleiding van 4 jaar), spiritualiteit (meditatief wandelen, pranic healing met kristallen, reiki, etc., etc.) en daarnaast hele aardse dingen zoals italiaanse kookworkshops bij Mario in Neck, een cement beeld maken voor in de tuin, cursus heggen snoeien: I love it. Bring it on.

-ik er heel blij van word om samen met mijn volwassen dochters (23) een Harry Potter marathon te doen met mergpijpjes en roze koeken.

-Ik in mijn vrije tijd hele truttige olieverf schilderijtjes maak van allerlei soorten vogeltjes, just for the fun of it. #bobross

-Ik een bloedhekel heb aan de sportschool en het de beste beslissing van mijn leven was om daar mee te stoppen na 15 jaar. #gewoonlekkerelkedagwandelen

-Ik hele aardse, soms zelfs lompe humor heb en tegelijkertijd aan yoga en spiritualiteit doe.

-Ik dol ben op Abba en alle teksten letterlijk kan meezingen (super vals, dat dan weer wel) en Mama Mia al zeker 8 keer heb gezien.

-Ik heel neurotisch ben over een schoon aanrecht en ik er minstens 20 keer per dag met een doekje over heen ga (mijn gezin lacht me hierom uit).

-Ik een jankerd ben en zelfs om een reclame van Merci kan huilen.

ik nu de baas over mijn eigen leven ben #breeklosbetheboss, en doe ik wat ik het allerleukste vind: vrouwen helpen hun leiderschap over hun leven terug te claimen.

Mensen die met mij samenwerken zeggen:

Els, cliënt: “Marie-Chantal heeft mij enorm geholpen weer in mijn kracht te komen. Het loslaten van oude patronen die zijn ontstaan in mijn vroege jeugd. Door haar manier van luisteren, doorvragen, de oefeningen en de persoonlijke begeleiding tussentijds, heb ik kunnen “voelen” en ervaren waardoor ik in de loop der jaren mijn kracht ben kwijtgeraakt. Het was een moeilijk en verdrietig proces, maar zo waardevol. Een nieuwe basis om veerkrachtiger verder te gaan. Ik ben dankbaar dat je op mijn pad bent gekomen.”

Frank, collega coach: “Marie-Chantal heeft uitstekende analytische vaardigheden en combineert die in de praktijk met haar scherpe intuïtie. Ze stelt niet alleen de juiste vragen, maar blijft doorvragen. Hierdoor gaan mensen verder nadenken. En ga je ontdekken wat er in je leeft en kun je beter vanuit een breder perspectief naar zaken kijken.
Dit maakt haar een fijne collega, een goede coach en raadgever. Zij bereidt zich grondig voor en is een doorzetter. Ondanks moeilijkheden en hindernissen houdt ze vol. Hoe lang het ook duurt. Zij is het meest happy wanneer zij andere mensen actief helpt en ondersteunt.”