Over mij

Maie-Chantal in gesprek

“Ik weet niet wat ik erger vond om te horen: dat hij verliefd was op iemand anders, of dat het ‘op’ was.”

Van die laatste opmerking raakte ik in paniek, dat klonk heel definitief. Hoezo kon het zomaar ineens op zijn na 26 jaar relatie?

We hadden zoveel meegemaakt in die tijd samen.
We hadden een hele leuke studententijd gehad, samen en apart. We woonden op 500 m van elkaar in Amsterdam en kwamen elkaar soms tegen ‘s avonds laat op straat omdat we allebei bedacht hadden dat we bij elkaar wilden slapen.

We begonnen na onze studie aan onze carrière en gingen samenwonen in mijn appartement aan de P.C. Hooftstraat. Na 8 jaar voelden we dat we wilden trouwen en werd ik heel romantisch in een vliegtuigje ten huwelijk gevraagd.
We hadden een prachtige huwelijksdag met al onze familie en vrienden, vonden vlak daarna ons droomhuis in Bergen, waar hij opgegroeid was en we allebei graag wilden wonen.
In 1997 werd onze relatie bezegeld met de onverwachte komst van een tweeling. We konden ons geluk niet op.

Natuurlijk was dat ook even schakelen: Ik raakte mijn inkoop baan kwijt en kon niet meer terugkeren in zo’n zware baan omdat ik ineens twee te vroeg geboren baby’s had die in het begin 24/7 verzorging nodig hadden. Daarnaast had ik chronische rugpijn ontwikkeld. Maar de meisje groeiden heel gezond en blij op en dat maakte het fulltime moederen het meer dan waard. Overall een lekker en happy leven.

Tot dat moment in januari 2012 waarop mijn man zei dat hij met me wilde praten en me vertelde dat het op was. Ik was in shock, en tegelijkertijd zo in paniek dat ik het huis uitrende. Om me na tien minuten rennen te realiseren dat ik geen idee had waarheen ik wilde vluchten. Ik heb de hele nacht wakker gelegen op de bank beneden, me alleen maar afgevraagd waar het mis was gegaan.
Wat had ik over het hoofd gezien?

We hebben nog van alles geprobeerd, van tijdelijk uit elkaar gaan tot relatietherapie maar er was geen weg terug. Hij voelde niks meer voor mij en hij was verliefd op een ander, twee dingen die niet samengaan.
Nadat we van de laatste gezinsvakantie terugkwamen, en we weer een slapeloze nacht hadden, besloot hij weg te gaan.

Toen kwam de tweede shock en het enige wat mijn dochters (van inmiddels 15) en ik wilden was de pijn niet te hoeven voelen.
We besloten een ‘Harry Potter-marathon’ te gaan doen. Een vriendinnetje van de meiden kwam langs met heel veel pitty food en we hebben de hele dag en nacht op de bank doorgebracht, met snoep, chips en cola.

Na een paar weken van shock, ontkenning en verdriet realiseerde ik me dat ik verder moest, ook voor mijn dochters.

Ik ging in de overlevingsstand en leefde heel verbeten:  ik zou het gaan redden alleen, tanden op elkaar en door.

Ik vertelde iedereen heel stoer dat in het Chinese teken voor crisis ook het woord kans staat en dat ik er beter uit zou komen. Veel mensen die hetzelfde hadden meegemaakt waarschuwden me dat het minstens 7 jaar zou kosten om er over heen te komen. Ik legde dat meteen naast me neer,  dat ging ik zeker niet doen; 7 jaar van mijn leven ‘verspillen’.

Vol goede moed startte ik met mijn leven als single mom van twee puberdochters. Voor mijn gevoel lag alles weer open en waren er kansen genoeg.

Totdat anderhalf jaar na de scheiding  een dierbare vriend heel onverwacht overleed.
Dat was de druppel:

Ik stortte na een lange tijd van sterk en stoer doen in een depressie. Ik wist dat ik zo niet verder kon en zocht hulp. Vanaf dat moment zat ik iedere week bij mijn peut want ik voelde me ‘lost’.

Wat was ik blij met haar hulp en het feit dat ze me wakker schudde.
Het was normaal om me zo te voelen, ik had een groot verlies geleden.
Ik was niet alleen mijn man kwijt geraakt maar ook mijn gezin en alles waar ik heel veel waarde aan hechtte. En door het plotselinge verlies van mijn vriend werd dat alles aangeraakt en kon ik het niet meer verstoppen.

Ik had zo lang geprobeerd mijn verdriet en boosheid weg te drukken dat het als een boemerang terug kwam en het er uit moest. 

Toen ik besloot “ik ben helemaal klaar met altijd de sterke vrouw zijn”, gingen de sluizen open.

Ik heb zoveel gehuild en gepraat; heerlijk was het om het eindelijk te mogen uiten.
Had ik maar eerder geweten dat het normaal is om door een periode van rouw te gaan. Ik dacht altijd dat rouw ‘hoorde’ bij verlies van een dierbare door de dood, maar niets was minder waar.

En ik dacht dat mensen me zouden veroordelen als ik zielig en sneu ging doen omdat ik verlaten was. Ik wilde echt geen watje gevonden worden. Terwijl door te accepteren dat ik tijd mocht nemen voor mijn verdriet was ik juist geen ‘slachtoffer’ van de scheiding. Het betekende dat ik mezelf op 1 kon zetten en goed voor mezelf ging zorgen. Zodat ik er ook voor mijn kinderen helemaal kon zijn.

Vanaf het moment dat ik ging leven vanuit mijn gevoel en wat goed was voor mij, ging het snel een stuk beter met me. Het was een verademing te voelen dat ik best mocht leunen op andere mensen zonder dat ik zielig en sneu gevonden werd. Mijn dierbaren vonden het juist fijn dat ik om hulp vroeg en eindelijk voor mezelf koos.

Mijn visie is dat als ik moet kiezen tussen ‘slachtoffer van de situatie blijven’ of ‘de touwtjes zelf in handen nemen’, ik nu altijd kies voor het laatste. En niet dat ik alles zelf en alleen hoef te doen maar ik sta voor mezelf en voor wat ik nodig heb. Ik heb concessieloos voor mijn eigen vuur en leven gekozen en het voelt heerlijk.

Ondertussen heb ik veel tijd en geld geïnvesteerd om te staan waar ik nu sta. Het besluit om andere vrouwen hier mee te helpen heeft me echt doen voelen wat mijn missie is. 

Wat ik gemist heb in die tijd vlak na mijn scheiding; het delen met lotgenoten en het vinden van de juiste hulp van een expert kan ik nu doen voor vrouwen die hier midden in zitten. Ik word er blij van als zij versneld en gerichter door dat proces kunnen dankzij mijn hulp.

En wist je trouwens dat:

-Ik nu een hele gelukkige lat relatie heb en dat dat voor een mij voor nu de ideale manier van leven is: tijd voor mezelf en tijd met elkaar.

-Ik het heerlijk vind om alleen te zijn en mezelf dan ook die ruimte geef #happykluizenaar. No more fomo. Ik hoef er niet bij te horen en ik hoef me niet aan te passen.

-Ik alleen maar mensen in mijn inner circle toelaat die me energie geven. Zoals mijn peut zei bij energieslurpers; “dumpen die handel”.

Ik me ‘gewoon’ uitspreek over hoe ik me voel en wat ik vind. Klinkt heel simpel maar dat was het voor mij zeker niet; #uitspreekangst. Wat een verademing. Geen ellenlange gesprekken meer in mijn hoofd voeren maar me direct uiten bij degene waar het thuishoort.

-als het saai wordt of een sleur ik even lekker ga ontregelen voor mezelf; mijn creatieve nieuwsgierige ik aanzetten en voeden #doeeendansje.

-Ik in mijn vorige leven een eigen atelier had en mijn eigen schilderijen daar verkocht en nu het tekenen inzet bij de coaching.

Ik een bloedhekel heb aan de sportschool en het de beste beslissing van mijn leven was om daar mee te stoppen na 15 jaar. #gewoonlekkerelkedagwandelen

-Ik hele aardse, soms zelfs lompe humor heb en tegelijkertijd aan yoga doe en een ‘spiriwiri’ ben.

-Ik heel neurotisch ben over een schoon aanrecht en ik er minstens 20 keer per dag met een doekje over heen ga (mijn gezin lacht me hierom uit).

ik nu de baas over mijn eigen leven ben #breeklosbetheboss, en doe ik wat ik het allerleukste vind: vrouwen helpen hun leiderschap over hun leven terug te claimen.