Wie veroordeelt jou vanwege je scheiding of relatiebreuk?

Marie-Chantal Hoppenbrouwers

Onlangs las ik het boek ‘Het Zoutpad’ van Raynor Winn.
Dat gaat over een stel wat gaat wandelen langs de engelse kust; het “South West Coast Path”. Dit schijnt een beroemde route te zijn onder wandelaars. Ik had er nog nooit van gehoord maar dat terzijde.

De reden dat ze dat pad gaan bewandelen met een rugzak op, en gaan wildkamperen, is dat ze alles zijn kwijtgeraakt. Hun huis moest verkocht worden om schulden af te lossen die ze gemaakt hadden omdat een vriend hen heel slecht geadviseerd had. Met hun huis raken ze ook hun inkomstenbron kwijt van de B&B die ze samen runde aan huis.
Alles wat ze in 25 jaar hadden opgebouwd was in 1 klap weg.

Tijdens de wandeling doen ze een interessante en pijnlijke ontdekking.

Als mensen vragen waarom ze, met alleen een rugzak op, dit pad bewandelen (van 1014   km..!) krijgen ze 2 reacties; afhankelijk van welke versie van het verhaal ze vertellen.

Als ze vertellen dat ze hun huis verkocht hebben om het avontuur van deze wandeling aan te gaan, worden ze geprezen. Om hun moed en om de keuze voor de vrijheid. “En dat op jullie leeftijd, echt respect”, kregen ze ook heel vaak te horen.
(Wat ik dan weer schokkend vond omdat de schrijfster Raynor mijn leeftijd heeft op het moment dat ze het pad loopt).

Op het moment dat ze de waarheid vertellen; dat ze hun huis zijn kwijtgeraakt en eigenlijk dakloos zijn en geen andere optie hadden, worden ze veroordeeld. Mensen nemen afstand en willen niet verder met ze in gesprek gaan. Het gebeurt ook steeds vaker dat ze in een dorpje waar ze even wat eten of drinken, met de nek worden aangekeken omdat ze eruit zien als zwervers. (ze hebben namelijk zo weinig geld te besteden dat ze ook dagen niet kunnen douchen omdat ze zich een camping niet kunnen veroorloven).

Oke, waar wil ik heen met dit verhaal zul je je afvragen.

Mijn interesse werd gewekt door de innerlijke strijd van de schrijfster als ze DE vraag kregen van andere wandelaars. 

“Wat gaan we vertellen? 
Moeten we ons verschuilen achter het positieve verhaal? 
Is het oordeel eigenlijk wel van de buitenstaander of doe ik het zelf?
Oftewel mag ik mezelf liefdevoller benaderen zonder te oordelen?”
“En hoe hard is de houding van mensen ten aanzien van daklozen?
Moet ik me daar op gaan focussen? 
Om meer bewustzijn te creëren dat het niet allemaal losers zijn?”

Ik denk dat het ‘en en’ is.
Ik kan me herinneren dat toen ik net gescheiden was, ik me verschool achter het feit dat ik ‘verlaten was’ door mijn ex-genoot. 
Dat hij de aanstichter was en ik het slachtoffer.

Als mensen vroegen hoe het met me ging en ik moest zeggen dat ik aan het scheiden was, dan schaamde ik me daarvoor.
Dus vertelde ik er meteen achteraan dat mijn man verliefd was geworden op een ander. Zodat ze met mij gingen meeleven.  En zodat ze mij niet zouden veroordelen over het feit dat ik gefaald had en mijn huwelijk niet in stand had kunnen houden.

Want dat was wat ik van binnen voelde. Als in het verleden mensen mij vertelden dat ze uit elkaar gingen had ik daar een enorm oordeel over. 
“Dan heb je er dus niet hard genoeg aan gewerkt”, was mijn mening. Gelukkig heb ik dat nooit hardop uitgesproken.

Want nu zat ik zelf in die positie. En had ik een oordeel over ons en over mezelf. Ik had gefaald en daar schaamde ik me voor.

Herkenbaar?

Wat ik je wil meegeven is:
Het is goed je te realiseren dat het niet zo zwart/wit is.

Ten eerste mensen veroordelen jou niet zoals jij wellicht jezelf veroordeelt.
Ten tweede; andere mensen kunnen niet in jouw huwelijk of relatie kijken. 
Zij zien niet wat er gaande is. Meestal laten we aan de buitenwereld alleen maar de goede dingen zien. Dat doen we om onszelf te beschermen, dat is heel menselijk. 

Dat wat ons diep van binnen raakt en waarmee we worstelen zullen we niet zo snel delen met de buitenwereld. Want op het moment dat je uitspreekt “het gaat niet zo goed met mijn relatie”, wordt het werkelijkheid. 

En dan komt angst om de hoek kijken:
“Misschien gaat het echt mis, en kunnen we de relatie niet meer redden, en hoe moet dat dan?” Dat soort gedachten hebben we liever niet dus die stoppen we diep weg.

Mijn ervaring is dat op het moment dat ik uitsprak dat ik aan het scheiden was dat heel veel mensen juist heel compassievol waren. En dat ze minder hard oordeelden dan dat ik zelf deed.

Wees je bewust van het feit dat de schaamte vaak voorkomt uit je eigen mening over scheiden. Een mening die je bewust of onbewust hebt meegekregen door ervaringen uit je eigen leven. Of door wat je vroeger verteld is.

Mijn ouders hadden continu spanningen in hun huwelijk, maar ze bleven bij elkaar voor ons, de kinderen. Dus dat is wat mijn mening gevormd heeft over het huwelijk: “Je blijft kost wat kost bij elkaar omdat dat beter is voor de kinderen.” Dus scheiden was in mijn beleving geen optie.

Het kan ook zijn dat je je een oordeel hebt over scheiden omdat je ouders uit elkaar zijn gegaan. En jij dat niet gaat herhalen want je kent de pijn van een scheiding.
Het is belangrijk dit voor jezelf te onderzoeken.

Net zoals de schrijfster van ‘Het Zoutpad’ heeft gedaan. Zij heeft uiteindelijk van haar ervaring als ‘zwerver’ een missie gemaakt om meer begrip te kweken voor daklozen, maar ook hun situatie een de kaak te stellen in een welvarend westers land zoals Engeland.

Dat heeft mij geïnspireerd om het mijn missie te maken  om de taboe en schaamte te doorbreken van scheiden of een relatie verbreken. Want het is vaak niet wat het lijkt, er zit een diepere laag onder die we niet kunnen zien aan de buitenkant.

Dus, zou je eens met mij willen sparren over die onderliggende overtuigingen die schaamte en oordeel over jezelf veroorzaken? Voel je nooit bezwaard een ‘Spit-it-out-sessie’ bij mij te boeken.

Daarin krijg je meer duidelijkheid over hoe dat bij jou intern ‘werkt’. En hoe je daar vanaf komt.
Boek hier meteen 3 kwartier in mijn agenda. Ik zie je graag aan de andere kant.

Liefs en take care.

Marie-Chantal